08.05. 2026 #lectiodivina Dz 20,17-18a.28-32.36; Ps 100; Rz 8,31b-39; J 10,11-16
W Uroczystość św. Stanisława sięgamy do ewangelicznych korzeni postawy pasterza, który oddaje życie za owce. Św. Paweł w mowie do pasterzy Kościoła efeskiego w twórczy sposób podejmuje przypowieść o Dobrym Pasterzu i tłumaczy, że Kościół Boga jest trzódką, którą On pozyskał dla siebie („peripoieo”) przez własną krew. Pan nas uczynił („poieo”) swoją WŁASNOŚCIĄ przez WŁASNĄ krew i nie przestaje nad nami czuwać przez swoich Pasterzy i przez Słowo swej Łaski.

04.05   

We Wspomnienie św. Floriana, Patrona Straży Pożarnej, nasze modlitwy ogarniają WSZYSTKICH, którzy czuwają nad bezpieczeństwem i w razie potrzeby spieszą z pomocą, ale w sposób naturalny nasze myśli biegną ku Druhom Strażakom z OSP Tyszowce, których życzliwość i ofiarność w służbie są nam dobrze znane. Życzymy spokojnego roku i rzadszych alarmów, skutecznych akcji i bezpiecznych powrotów. Niech Dobry Bóg otacza Drogich Panów swoim błogosławieństwem i wynagradza obfitymi łaskami jak kaskadami wód.

23.04. #lectiodivina Dz 1,3-8; Ps 126; Flp 1,20c-30; J 12,24-26

Ewangelia na Uroczystość św. Wojciecha przypomina, że życie Boże rozwija się jak ziarno. Ojciec wzbudza w nas początek dobrej woli oraz użycza sił i sposobności do wypełniania naszych dobrych pragnień. Rozpoczyna w nas wszelkie dobro, prowadzi przez umieranie i dopełnia dzieła, gdy kłos wydaje plon obfity. Od nas natomiast zależy, czy jak św. Wojciech pokornie pójdziemy za łaską Bożą, która codziennie nas pociąga, czy też będziemy „twardego serca i opornych uszu”.

19.04. 2026#lectiodivina Dz 2, 14. 22b-32; Ps 16; 1 P 1, 17-21; Łk 24, 13-35 Uczniowie wybrali się w drogę z Jerozolimy do Jerozolimy przez Emaus. Nie była to bezsensowna wędrówka, ponieważ nie wrócili do punktu wyjścia. Jerozolima, do której powrócili nie była już miejscem ich porażki, ale miejscem zwycięstwa Pana. Chrystus może poprowadzić nas drogą, którą sobie wybraliśmy, do celu, który ON dla nas wybrał.

29.03. #lectiodivina Iz 50, 4-7; Ps 22; Flp 2, 6-11; Mt 26, 14 – 27, 66
Św. Mateusz ukazuje Śmierć Pańską jako WYDARZENIE TEOFANII (Objawienia Boga). Poprzedzają ją trzy fakty: ciemności (fenomen natury kosmicznej), donośny (dosłownie: WIELKI) głos Jezusa oraz reakcja pełniących swe obowiązki żołnierzy. Także po opisanym jednym zdaniem misterium śmierci Jezusa następują trzy „zdarzenia”: fenomeny natury, słowa żołnierzy i setnika oraz obecność niewiast galilejskich. Ewangelista chce zwrócić naszą uwagę, że śmierć Jezusa nie była tylko faktem historycznym, ale WYDARZENIEM NADPRZYRODZONYM PEŁNYM OBECNOŚCI BOGA, który działa i prowadzi do wiary.

#lectiodivina Święto Przejścia do Nieba Świętego Ojca Naszego Benedykta.
Rdz 12, 1-4a; Ps 1; J 17, 20-26 Jezus modląc się o jedność swoich uczniów, uczy nas zarazem, co oznacza, że w Nim jesteśmy braćmi: mamy to samo duchowe pochodzenie – mamy tego samego Ojca i jesteśmy wezwani do tej samej chwały, która będzie naszym wiecznym dziedzictwem. Tę naukę braterstwa po mistrzowsku opanował św. Benedykt. Nawet jego śmierć służyła umocnieniu jedności jego uczniów, gdy umierał podtrzymywany przez nich i zjednoczony we wspólnej modlitwie do Pana.

Mdr 7,1-15; Ps 42; Mt 4,1-11
W naszym Zakonie przeżywamy Święto św. Piotra Damiana. Czytania przeznaczone na to Święto są tak dobrane, by nawiązywać do drogi duchowej, jaką przeszedł nasz Święty. Ewangelia o kuszeniu Chrystusa przypomina o podstawowych zasadach walki duchowej, którą podejmuje każdy uczeń Pana. Pokusa zawsze zmierza do zepchnięcia z wąskiej ścieżki, którą idziemy ku Bogu nad przepaścią własnej woli, własnych pomysłów i zachcianek. Mnisi uczyli, że pierwszą cnotą konieczną do walki ze złym duchem jest ROZTROPNOŚĆ, która potrafi rozeznać, czy to, co wydaje się pozornie słuszne, jest zgodne z Bożym zamysłem. 

Drodzy Przyjaciele,

Serdecznie zachęcamy do udziału w Nabożeństwie 40-godzinnym, poprzez które każdego roku przygotowujemy się do wejścia w Okres Wielkiego Postu. Geneza tego Nabożeństwa łączy się z przekonaniem, że Pan Jezus spoczywał w Grobie przez 40 godzin. Właśnie dlatego św. Filip Nereusz, gdy pragnął wyprosić szczególną łaskę, zwłaszcza nawrócenie jakiegoś grzesznika, trwał 40 godzin przed Najświętszym Sakramentem w oczekiwaniu na „cud zmartwychwstania”.

Aby nie zmarnować „czasu łaski, czasu zbawienia”, jakim jest Wielki Post, potrzebujemy chwili zatrzymania, stanięcia w Bożej Obecności. Przez trzy kolejne dni od 15 do 17 lutego zapraszamy, by korzystać z możliwości wpatrywania się w Jezusa Eucharystycznego i ogrzewania się ogniem Jego Miłości.

Dziś także przypada Święto Matki Bożej Pocieszenia z Arezzo, Głównej Patronki Mniszek Kamedułek. Historia ocalenia Arezzo od trzęsień ziemi przypomina, że ufna modlitwa o Bożą pomoc w sytuacji przerastającej ludzkie siły jest łaską, po którą chrześcijanie powinni sięgać także wtedy, gdy polecenia Jezusa wydają się przerastać ludzkie siły.

Poniżej przypominamy publikowany wcześniej tekst o wydarzeniach, które zapoczątkowały kult Matki Bożej Pocieszenia z Arezzo.

Kameduli z Kongregacji Camaldoli, a następnie wszystkie Klasztory Mniszek Kamedułek obrali Matkę Bożą Pocieszenia z Arezzo za swoją Główną Patronkę po wydarzeniach z 15 lutego 1796, kiedy to podczas powtarzających się w Arezzo trzęsień ziemi zajaśniał niezwykłym blaskiem skromny wizerunek Najświętszej Dziewicy. Cud, który mieszkańcy Arezzo powiązali z nagłym ustaniem wstrząsów sejsmicznych, dokonał się w pobliżu Porta di San Clemente w hospicjum kamedułów, gdzie w piwnicy kamedulscy konwersi sprzedawali wino nalewane kranikiem bezpośrednio ze zbiornika, aby w ten sposób wspierać mniej zamożnych. W tej piwnicy znajdowała się kuchenka, na której rozpalano ogień w czasie żniw i w niektóre zimowe dni, aby ogrzać się i coś ugotować. W ścianie, niemal bezpośrednio nad kuchenką, znajdowała się mała, glazurowana płaskorzeźba z terakoty przedstawiająca Madonnę, z napisem u dołu „Sancta Maria, ora pro nobis”. Skromna płaskorzeźba była cała poczerniała od dymu, kurzu, wilgotnych oparów z paleniska; do zadymienia przyczyniała się także mała lampka naftowa, umieszczona na półce poniżej, którą pobożnie zapalano każdego wieczoru.

Wizerunek ten przedstawiał Matkę Bożą z Provenzano, ze Sieny. Była to Pieta, Madonna z Panem Jezusem zdjętym z krzyża na kolanach. W 1552 roku, podczas hiszpańskiej okupacji Sieny, bezbożny żołnierz uderzył w terakotę arkebuzem: tylko górna część Madonny, popiersie i twarz pozostały nienaruszone. Oddanie Toskańczyków dla tych biednych pozostałości świętego wizerunku było ogromne. Polichromowane reprodukcje Madonny rozprzestrzeniły się wszędzie, a jeden z nich dotarł właśnie do kamedulskiego hospicjum w Arezzo.

15 lutego 1796 roku o trzeciej nad ranem nowe trzęsienie ziemi wzbudziło ogromny strach mieszkańców i przekonanie, że zniszczenie Arezzo jest nieuchronne.  Przerażenie ludzi miało swe głębokie uzasadnienie. 15 lat wcześniej ogromne trzęsienie ziemi zniszczyło kilka miast w Toskanii, gdzie leży Arezzo, i w pobliskich regionach. Dodatkowo było to już trzydzieste trzęsienie ziemi, które nawiedziło ich miasto w tak krótkim czasie (od 1 do 15 lutego). Jak zapisały ówczesne kroniki wstrząsom towarzyszyły przerażające huki, błyski ognia w nocy, groźne chmury, zmętnienie wód Arno oraz światła telluryczne (zjawisko podobne do zorzy polarnej, które czasem towarzyszy trzęsieniom ziemi).

Tego właśnie dnia o zmierzchu trzej rzemieślnicy: Antonio Tanti, Giuseppe Brandini i Antonio Scarpini, przyszli do piwnicy w hospicjum, aby kupić wino, a przed tą poczerniałą płaskorzeźbą rozmawiali o bolesnych wydarzeniach i smutnych zapowiedziach na przyszłość. W tym momencie posługujący w hospicjum zachęcił ich do modlitwy i zaufania Matce Bożej. Po zapaleniu lampki i umieszczeniu jej pod wizerunkiem Matki Bożej wszyscy uklękli i rozpoczęli odmawianie Litanii Loretańskiej. Przy pierwszych wezwaniach, jeden z nich spojrzał w górę i zauważył, że płaskorzeźba zmienia kolor: z brudnej żółto-czarnej nagle stała się biała i błyszcząca. Po upewnieniu się, że nie jest to odbicie płomienia lampki, roznieśli po całym Arezzo wieść, że płaskorzeźba Maryi stała się naprawdę biała i lśniąca. Od tego momentu wstrząsy nie były już odczuwalne, a do hospicjum napłynął ogromny tłum pragnący zobaczyć cud Matki Bożej, która zechciała pocieszyć wszystkich mieszkańców Arezzo, uwalniając ich od plagi trzęsienia ziemi.

Niezwykła cześć, jaką wdzięczni za ocalenie ludzie, otoczyli małą ceramikę, traktowaną od chwili cudu jako znak realnej i skutecznej pomocy Maryi, rozprzestrzeniła się na całą Diecezję Arezzo, na terenie której znajduje się Camaldoli oraz inne klasztory kamedulskie.

#lectiodivina Dz 13, 46-49; Ps 117; Łk 10, 1-9
Święto Patronów Europy świętych Cyryla i Metodego zatrzymuje nas na misji, jaką Pan zlecił uczniom. Głoszenie Ewangelii to stawanie się światłem pośród ciemności i nieustanne objawianie łaski i wierności Bożej (Ps 117), które przyszły (a dosłownie: stały się) przez Jezusa Chrystusa (por. J1, 17).

Oz 2,16-17a.21-22; Ps 45; Łk 10, 38-42
 Siostry i Mniszki Rodziny Benedyktyńskiej świętują dziś Uroczystość św. Scholastyki, siostry św. Benedykta. Scholastyka, która „umiłowała bardziej”, jest ukazywana na obrazach z gołębicą, przywołującą wizję św. Benedykta, który „ujrzał duszę swojej siostry ulatującą niby gołębica w głębiny niebieskie”. Z czasem jednak znak gołębicy nabrał także innego znaczenia, gdyż jest to biblijny symbol Ducha Bożego. Dlatego warto spojrzeć na Ewangelię dzisiejszej Uroczystości jak na opowieść nie tyle o Marii i Marcie, co o działaniu Ducha Świętego w nas. Gdy Marta prosi Pana Jezusa, by nakazał Marii PRZYJŚĆ JEJ Z POMOCĄ w posługiwaniu, używa bardzo nietypowego, jak na taką prośbę, słowa: „synantilambaneo”. Występuje ono jeszcze tylko w Liście do Rzymian (8,26), gdy św. Paweł pisze, że „Duch PRZYCHODZI Z POMOCĄ naszej słabości” i wspomaga naszą modlitwę swoim wzdychaniem. Duch Pański wspomaga nas i prowadzi nas nie tylko przez wewnętrzne natchnienia lub nadzwyczajne znaki. Najczęściej czyni to za pośrednictwem innych ludzi – tak jak posłużył się Marią, by dotrzeć do zapracowanego serca Marty.

 Pragniemy życzyć sobie i wszystkim Osobom poświęconym na szczególną służbę Bogu i Kościołowi, byśmy na wzór naszego Mistrza i Przewodnika – Chrystusa byli sługami   już przez samo to, kim jesteśmy. Niech gotowość do pełnienia woli Bożej oraz otwartość na potrzeby Kościoła będą żyzną glebą, na którą mogą padać słowa posłania. A   Was, Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, serdecznie prosimy, byście wspierali nas i wszystkich Konsekrowanych swoją wytrwałą modlitwą o WIERNOŚĆ PIERWSZEJ   MIŁOŚCI I PIERWOTNEMU WYBOROWI.

Homilia Leona XIV w Światowy Dzień Życia Konsekrowanego | 2 lutego 2026

Od 2019 roku przeżywamy 3 Niedzielę Zwykłą jako Niedzielę Słowa Bożego. Z woli Ojca Świętego Franciszka ma to być dzień, w którym wszyscy Wierni przypominają sobie prawdę o WARTOŚCI SŁOWA BOŻEGO, KTÓRE JEST ŻYWE I ŻYCIODAJNE. Mają do tego prowadzić gesty i czynności liturgiczne jak okadzanie Księgi Pisma Świętego, uroczysta intronizacja (czyli wniesienie i umieszczenia na wyróżnionym miejscu) Ewangeliarza, a zwłaszcza pełne namaszczenia Głoszenie Słowa – staranne odczytanie Czytań mszalnych i homilia, która je dogłębnie objaśnia.

W naszej Wspólnocie Monastycznej, gdzie Słowo Boże jest fundamentem duchowości benedyktyńskiej i kamedulskiej, doświadczamy, jak ważne są znaki, które stale uświadamiają, że Słowo Boże jest jakby Sakramentem – poprzez litery daje dostęp do Ducha. Dlatego w naszym chórze (miejscu modlitw wspólnotowych) na ołtarzu stoi otwarte Pismo Święte, przed którym płonie wieczna lampka. Wchodząc do chóru, przyklękamy i czynimy głęboki pokłon przed Księgą Słowa. Są to gesty i znaki, które zwyczajowo czyni się przed Najświętszym Sakramentem i właśnie dlatego budzą i podtrzymują wiarę w żywą Obecność Boga w Jego Słowie. Codzienna lektura Pisma Świętego musi być zanurzona w wierze, a zarazem wiara musi się karmić codzienną lekturą Pisma Świętego.

Z całego serca zachęcamy, by poznawać i żyć Słowem Bożym. Przede wszystkim czytać, bo bez tego osobistego kontaktu wszystkie inne pomoce nie mają większego znaczenia. Gdy już zaczniemy regularnie czytać, warto szukać wsparcia w rozumieniu i pogłębianiu znajomości Słowa Bożego. My korzystamy z naszej klasztornej biblioteki, gdzie mamy najróżniejsze wstępy, wprowadzenia, komentarze do Ksiąg biblijnych, a także bogaty wybór homilii i komentarzy pisanych przez Ojców Kościoła w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Poza tym regularnie słuchamy różnych konferencji na tematy biblijne. Niezastąpioną pomocą w zgłębianiu Słowa Bożego są różnego rodzaju grupy biblijne, ponieważ nic nie zastąpi żywego kontaktu. Dlatego we wspólnotach klasztornych jest wyznaczony czas na dzielenie się swoim przeżywaniem Słowa Bożego, najczęściej z Liturgii niedzielnej.

OD ROKU PROWADZIMY W PONIEDZIAŁKI O 17.30 OTWARTE SPOTKANIA LECTIO DIVINA W NASZEJ KAPLICY KLASZTORNEJ, NA KTÓRYCH DZIELIMY SIĘ ROZUMIENIEM SŁOWA Z POPRZEDNIEJ NIEDZIELI TAK, JAK JE ODCZYTUJEMY OPIERAJĄC SIĘ NA STAROŻYTNEJ MONASTYCZNEJ METODZIE OBCOWANIA Z BIBLIĄ, KTÓRĄ NAZWANO W DAWNYCH WIEKACH LECTIO DIVINA, CZYLI BOŻE CZYTANIE.

Kiedy Papież Franciszek kilka lat temu ustanawiał w Kościele Dzień Seniorów – Babci i Dziadków, wybrał datę 26 lipca – liturgiczne Wspomnienie Świętych Joachima i Anny, Rodziców Najświętszej Maryi Panny, czyli DZIADKÓW Pana Jezusa. Tacy Patronowie tego Dnia nie potrzebują żadnych dodatkowych uzasadnień. W Polsce jednak tradycyjnie obchodzimy Dzień Babci 21 stycznia, a Dzień Dziadka 22 stycznia, gdy w Liturgii wspominamy młodych męczenników. Święta Agnieszka, 12-letnia Rzymianka, bardziej pasowałaby na Patronkę Wnuczek niż Babć. Święty Wincenty z Saragossy, od starożytności czczony 22 stycznia – w dniu swoich narodzin dla nieba – to obok Szczepana i Wawrzyńca jeden z wielkich Diakonów i Męczenników pierwszych wieków, zachowany w pamięci Kościoła jako młodzieniec. On także wydaje się być bliższy Wnukom niż Dziadkom. Jednak w tym „przypadkowym” spotkaniu liturgicznych wspomnień młodych świadków Chrystusa z naszymi obchodami Dni Babci i Dziadka, można odkryć głębszą myśl o chrześcijańskiej MŁODOŚCI DUCHA.

ŻYCZYMY WIĘC WSZYSTKIM BABCIOM I DZIADKOM MŁODOŚCI DUCHA – BOŻEGO DZIECIĘCTWA, KTÓRE SIĘ POGŁĘBIA WRAZ Z DOJRZAŁOŚCIĄ ŻYCIOWĄ I DUCHOWĄ. ŻYCZYMY MĘSTWA W DAWANIU ŚWIADECTWA CHRYSTUSOWI WŚRÓD SWOICH NAJBLIŻSZYCH. NIECH ŚWIĘCI AGNIESZKA I WINCENTY WSTAWIAJĄ SIĘ DO BOGA, BY DZISIEJSI WNUKOWIE I WNUCZKI ROŚLI NA PIĘKNYCH LUDZI, PEŁNYCH MIŁOŚCI BOGA I BLIŹNIEGO – BO PRZECIEŻ RADOŚĆ Z TAKICH WNUCZĄT TO NAJWIĘKSZE SZCZĘŚCIE DLA DZIADKÓW

Wspominamy dziś w Liturgii św. Antoniego, któremu nadaje się dwa pozornie przeciwstawne tytuły: Opat lub Pustelnik. Uznawany przez wszystkich mnichów Wschodu i Zachodu za Ojca monastycyzmu chrześcijańskiego, święty Antoni został powołany, by zostawić wszystko i iść za Chrystusem na pustynię. W starożytnym Egipcie oznaczało to po prostu wycofanie się poza wąski pas ziemi nawadnianej Nilem, gdzie skupiało się całe życie ówczesnego społeczeństwa. Antoni odszedł nie

dlatego, że szukał całkowitej samotności lub nadzwyczajnych doznań. Szukał pokoju w Chrystusie. I, jak zaświadcza św. Anatazy, znalazł go. Wtedy Bóg przyprowadził do niego ludzi – najpierw tych, którzy potrzebowali pomocy w udrękach codziennego życia, a potem tych, którzy zapragnęli tak jak on szukać pokoju w Chrystusie. Antoni przyjął tę wolę Bożą z pełnym pokojem. Nie uciekał przed ściągającymi doń ludźmi, a zarazem potrafił zachować nienaruszoną przestrzeń, w której mógł przebywać sam na sam z Bogiem. Ten wielki samotnik, którego Bóg uczynił Ojcem niezliczonej rzeszy synów i córek, jaśniał wielką duchową mądrością, której odblaski znajdziemy w każdej regule zakonnej. To on wskazał roztropność jako podstawową cnotę konieczną do zdobywania szczytów życia duchowego. Od niego wywodzi się zasada modlitwy przeplatanej pracą, którą zwykle łączymy z Benedyktyńskim „Módl się i pracuj”. Do dziś jest wzorem, jak szukać pokoju, jak odnajdywać to, co w życiu najważniejsze i najcenniejsze.

W naszym Zakonie wspominamy dziś błogosławioną Joannę z Balneo, która żyła w XI wieku w kamedulskim Klasztorze św. Łucji we włoskim Bagno di Romagna. Nasza święta Współsiostra spędziła w nim całe swoje długie życie.

Krocząc drogą życia monastycznego zachowała nienaruszoną lilię dziewictwa, pozostawiając po sobie przykład świętości w posłuszeństwie i głębokiej pokorze.

Kiedy 16 stycznia 1105 r. wydawała ostatnie tchnienie, dzwony klasztorne same się rozdzwoniły, co wywołało ogromne zdumienie i wielką radość okolicznych mieszkańców, którzy wierzyli, że ich święta siostra i patronka została zabrana do nieba, by cieszyć się swym umiłowanym Oblubieńcem, Chrystusem Jezusem.

ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO  Iz 42, 1-4. 6-7; Ps 29; Dz 10, 34-38; Mt 3, 13-17

Jezus przyjął wszystko, co nasze – także nasz „język” relacji z Ojcem: modlitwę psalmami, post i wspominany dziś chrzest Janowy – znak zwrócenia się całym sercem do Pana. Uczynił to, byśmy mogli przyjąć wszystko, co Jego, a więc także Jego relację z Ojcem, byśmy stali się synami w Synu.

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata
Liturgia Słowa podprowadza nas pod znaczenie tytułu królewskiego Jezusa Chrystusa. Jest to jeden z wielu tytułów, bo żaden nie jest w stanie ogarnąć Misterium naszego Pana. Jezus jest naszym Królem, bo stał się jednym z nas i jako „wódz i początek” prowadzi nas ze śmierci do życia drogą, którą jedynie ON zna.

W Liturgiczne Wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny jest obchodzony w Kościele Światowy Dzień Pro Orantibus, ustanowiony w 1953 roku przez Papieża Piusa XII. Jest to dzień poświęcony pamięci i modlitwie za „modlących się”, czyli wszystkie osoby żyjące charyzmatem modlitwy kontemplacyjnej i wstawienniczej, z których większość to mnisi i mniszki różnych wspólnot kontemplacyjnych rozsianych po całym świecie.

Jan Paweł II przypomniał kiedyś z okazji tego święta, że: „Maryja jawi się nam w tym dniu jako świątynia, w której Bóg złożył swoje zbawienie, i jako służebnica bez reszty oddana swemu Panu. Z okazji tego święta Wspólnota Kościoła na całym świecie pamięta o mniszkach klauzurowych, które wybrały życie całkowicie skupione na kontemplacji…”

W roku 2018 Papież Franciszek wystosował specjalne przesłanie do uczestników spotkania zorganizowanego przez Kongregację ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego z okazji Dnia Pro Orantibus, gdzie pisał między innymi:

„Czym byłby Kościół bez życia kontemplacyjnego? Co stałoby się z najsłabszymi członkami Kościoła, którzy w was znajdują oparcie, aby móc iść dalej? Co stałoby się z Kościołem i światem bez latarni morskich wskazujących port zagubionym na pełnym morzu, bez pochodni rozświetlających ciemność nocy, którą przechodzimy, bez strażników obwieszczających nadejście nowego dnia, gdy wokół panuje jeszcze noc? Dziękuję wam, siostry i bracia kontemplacyjni, ponieważ jesteście tym wszystkim dla świata: podporą dla słabych, światłem nawigacyjnym, pochodniami i strażnikami (…) Cały Kościół modli się wraz ze mną, aby „Pan dokonał w waszych sercach swojego dzieła i przemienił was całkowicie w siebie, co stanowi ostateczny cel życia kontemplacyjnego, a wasze wspólnoty czy fraternie oby były prawdziwymi szkołami kontemplacji i modlitwy. (…) Drogie siostry i bracia, niech ten dzień przeżyty w braterstwie wniesie światło i życie do waszych wspólnot; niech Najświętsza Maryja Panna, wzór kontemplacji, nauczy was nieustannie poszukiwać oblicza Boga i pozostawać wiernymi waszej misji modlącego się serca Kościoła.”

Także w tym roku możemy pochylić się nad papieskimi słowami umacniającymi nas w powołaniu kontemplacyjnym. Wczoraj, 20 listopada 2025 Ojciec Święty Leon XIV gościł we Wspólnocie Sióstr Augustianek, do których skierował przesłanie istotne dla wszystkich klasztorów kontemplacyjnych:

„Tylko zjednoczenie z Panem Bogiem jest dla człowieka źródłem pełnej radości, a klasztory kontemplacyjne mają być tego świadectwem we współczesnym świecie, który zbyt często zatrzymuje się na tym, co powierzchowne. (…) pierwszym aspektem obecności i kontemplacyjnej misji w Kościele jest życie w zjednoczeniu z Bogiem i świadczenie o tym wobec świata. (…) pełna radość wypływa właśnie ze zjednoczenia z Panem, z intymnej zażyłości z Oblubieńcem.”  Papież zachęcił Siostry Augustianki, a w nich wszystkie mniszki klauzurowe, aby: z niepodzielną miłością oddawały się swemu powołaniu, z entuzjazmem przyjmowały realia życia w klasztorze: liturgię, wspólną i osobistą modlitwę, adorację, medytację Słowa Bożego, wzajemną pomoc w życiu wspólnotowym. „Wam da to pokój i pociechę, a tym którzy pukają do drzwi waszych klasztorów, przesłanie nadziei bardziej wymowne niż tysiąc słów”. Przypomniał Siostrom, że mają być zakochane w duchowym pięknie i emanować w świecie dobrą wonią Boga. Potrzeba jednak, by same darzyły się wzajemną miłością i nosiły w swym sercu wszystkich ludzi, by przedstawiać ich Bogu. Dzięki takiemu świadectwu cichej i ukrytej miłości pomogą światu na nowo odkryć wartość codziennej miłości, wolnej od niewoli pozorów.

Rz 8,31b-39; Ps126; Mt 10,28-33
Obchodzimy dziś Święto 5 Braci Męczenników: Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna – pierwszych uczniów św. Romualda, którzy żyli na polskiej ziemi. Nasze świętowanie tego dnia przybrało specyficzną formę – corocznego przygotowania się do własnej śmierci, by w chwili, gdy już trzeba będzie przejść przez wąską bramę do wieczności, uczynić to jak Oni w wielkim pokoju i zawierzeniu Bogu. Słowo Boże dzisiejszego Święta wskazuje, że Boża miłość, Boża łaska, Boża wola są nieporównanie ważniejsze niż doczesne życie, ponieważ dopiero zanurzeni w Bogu odkrywamy swój „ciężar gatunkowy”. Jesteśmy ważni w Jego oczach.

Boże, Ty uświęciłeś początki wiary w narodzie polskim krwią świętych męczenników Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, † wspomóż swoją łaską naszą słabość, * abyśmy naśladując męczenników, którzy nie wahali się umrzeć za Ciebie, odważnie wyznawali Cię naszym życiem. Przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, naszego Pana i Boga, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Słowo Boże zachęca, byśmy pamiętali o naszych bliskich zmarłych, nie poddawali się smutkowi, lecz otwierali na nadzieję. Czynimy to zwłaszcza modląc się i ofiarując odpusty w intencji naszych Krewnych, Przyjaciół i wszystkich dusz czyśćcowych.

Zapraszamy serdecznie na modlitwę Różańcową za wszystkich polecanych w Wypominkach.

W dniach 1-8 XI oraz w każdą niedzielę listopad będziemy zaczynać tę modlitwę o 6.20 odczytaniem imion naszych Zmarłych. W pozostałe dni listopada Różaniec za zmarłych będzie o 6.30.

Uroczystość Wszystkich Świętych  Ap 7, 2-4. 9-14; Ps 24; Mt 5,1-12a
Ludzki płacz, głód, ucisk, ubóstwo są wołaniem o zbawienie. Błogosławieństwa odkrywają oczywistą, a przecież zaskakującą prawdę, że Bóg daje zbawienie tym, którzy go pragną i chcą je przyjąć.

Drodzy Przyjaciele,
Zanika powoli pamięć, że Imieniny to przede wszystkim dzień, gdy chcemy uczcić swojego Patrona. Jeśli jednak o tym pamiętamy, to Uroczystość Wszystkich Świętych powinna być naszymi drugimi Imieninami w ciągu roku. Czcimy wtedy wśród Rzeszy Świętych i Błogosławionych także swoich Patronów, Patronki oraz wszystkich naszych Imienników, którzy dostąpili już zbawienia, a którzy pragną byśmy oprócz wspólnego Imienia dzielili z nimi wspólną chwałę w Niebie.
Życzymy, by dzisiejsza Uroczystość ożywiła w nas pamięć o Świętych, którzy kochają nas jak samych siebie i pragną świętować razem z nami. Przeżyjmy Imieniny ze Świętymi, otoczeni ich modlitwami i życzeniami Bożego błogosławieństwa, wszelkiej Bożej pomyślności (czyli żeby było po Bożej myśli, a nie po naszej), pokoju, radości i zdrowia duchowego. Łączymy serdeczne imieninowe pozdrowienia na świętowanie ze Świętymi.

1 Krl 8, 22-23. 27-30; Ps 84; 1 Kor 3, 9b-11. 16-17; J 2,13-22

Ostatnia niedziela października to Uroczystość Rocznicy Poświęcenia Kościoła własnego – tam, gdzie data poświęcenia jest nieznana. My także świętujemy w tym dniu, bo Rocznica Poświęcenia naszej Kaplicy przypada 23 grudnia, gdy dobiega końca bezpośrednie przygotowanie do Uroczystości Narodzenia Pańskiego.

Dziękujemy dziś Bogu za wszystkich, którzy przyczynili się do powstania naszej Klasztornej Kaplicy, którzy dbali i dbają o jej utrzymanie i piękno. Wielu z nich odeszło już do Pana, jak śp. Ks. Prałat Roman Marszalec i nasz kochany Sąsiad śp. Pan Stefan Zarębski. Ogarniamy modlitwą żyjących i zmarłych Dobroczyńców oraz wszystkich, którzy setkami pacierzy, Różańców, Koronek, Adoracji wznoszą wraz z nami w tym miejscu duchową świątynię Bożej chwały, ku Której w nocy i w dzień są zwrócone oczy Ojca Niebieskiego.

Czytania przeznaczone na dzisiejszą Uroczystość przypominają, że świątynia jest ZNAKIEM, który prowadzi ku rzeczywistości przewyższającej wszystko, co ziemskie, ku liturgii Niebieskiej, gdzie Bóg cieszy się naszym szczęściem, a my cieszymy się Bożą chwałą.

Wj 23,20-23; Ps 91; Mt 18,1-5.10Wspomnienie Aniołów Stróżów zachęca, byśmy nie tylko w ich Święto przypominali sobie o ich opiece i modlitwie za nas. Codziennie trzeba prosić o wstawiennictwo swojego Najlepszego Przyjaciela, który nieustannie wpatruje się w Oblicze Ojca Niebieskiego.

I Czwartek miesiąca przywołuje Chrystusowe wezwanie “Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo“, które kojarzymy z modlitwą o powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. Ale przede wszystkim jest to wezwanie, by powtórzyć za prorokiem Izajaszem jego prośbę: „Poślij mnie”. Bóg pragnie pracowników, którym zależy na Jego dziele, a nie niewolników, którzy muszą robić to, co Pan każe.

28 lat temu Święto Podwyższenia Krzyża także przypadało w niedzielę. Pamiętamy to dobrze, gdyż był to dzień powstania naszego Klasztoru Mniszek Kamedułek w Tyszowcach. Ogarniamy pełną wdzięczności modlitwą wszystkich, którzy nas wtedy przyjmowali i wszystkich, którzy przez te lata wspierali nas duchowo i materialnie.

Dla naszej Wspólnoty dzisiejsze Święto jest od 25 lat wezwaniem do wielkiego zawierzenia. 8 września 2000 roku symbolicznie rozpoczęto  wykopy pod fundamenty naszego Klasztoru. Pierwszy dzień prac budowlanych (09.09.2000) upłynął nam pomiędzy kaplicą, placem budowy a odbiornikiem radiowym, przy którym słuchałyśmy transmisji z Uroczystości Koronacji Obrazu Matki Bożej Odwachowskiej na Rynku Zamojskim. Długie lata budowy były dla nas czasem uczenia się ufności wobec Bożego prowadzenia, a zarazem doświadczeniem niezwykłej Bożej Opatrzności, której ziarna rozsypane są w sercach ludzkich. Wspomnienie ogromnej życzliwości i ofiarności, z jaką się spotykałyśmy prosząc o wsparcie do dziś budzi w nas żywe i gorące uczucie wdzięczności, które przelewamy w codzienną modlitwę za wszystkich naszych Przyjaciół i Dobroczyńców. Budowa Klasztoru wprawdzie dobiegła końca, ale nauka życia zawierzeniem musi być kontynuowana.

Dziś w 25 Rocznicę rozpoczęcia budowy Klasztoru dziękujemy Panu Bogu, że to miejsce służy nie tylko naszej Wspólnocie, ale wszystkim, którzy przybywają do nas, by powierzyć nam swoje intencje, uczestniczyć w Eucharystii, modlić się, przeżyć dni skupienia i w różnoraki sposób pogłębiać swoją relację z Bogiem.

Rdz 12,1-9; Ps 1; Hbr 12,1-4; Łk 10,21-24 W Uroczystość św. Ojca Naszego Romualda motywem łączącym wszystkie czytania jest WIDZENIE DUCHOWE. Uczniowie Jezusa są zaproszeni do przyjęcia Daru Ojca i wpatrywania się oczyma wiary w objawiającego się Pana. Wchodzą w ślady Abrahama, który dzięki posłuszeństwu wiary był prowadzony ku coraz głębszemu poznawaniu Boga. Dar duchowego widzenia był tak charakterystyczny dla św. Romualda, że większość wizerunków przedstawia go z oczyma wpatrzonymi w niebo.

„Błogosławiony mąż chronił się zawsze za tarczę pokory przeciw powiewom próżności i starannie zacierał ślady po tym wszystkim, co mogłoby mu przynieść chwałę u ludzi.” (Żywot św. Romualda, Prolog)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę pokory i stawania w prawdzie przed Bogiem i ludźmi.

 „Tymczasem Romuald, z gorącym pragnieniem wzrastał z cnoty w cnotę i coraz bardziej przewyższał innych braci na drodze życia monastycznego.” (Żywot św. Romualda, VI)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę duchowego wzrostu.

 „Według niego niewiele warte było chwilowe poświęcenie się wielkim rzeczom, jeżeli potem ktoś nie wytrwał w nich ze wspaniałomyślnością.” (Żywot św. Romualda, IX)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę wytrwałości w dobrych postanowieniach.

 „Wzmocniony częstymi walkami, żołnierz Chrystusa codziennie starał się czynić większe postępy, wzrastać z mocy w moc.” (Żywot św. Romualda, XVII)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę mocy w walce duchowej.

„Święty miał oczy serca zwrócone ku niebu i będąc posłusznym Bogu we wszystkim, nie obawiał się niezadowolenia ludzi.” (Żywot św. Romualda, XXII)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę odwagi bycia posłusznym Bogu.

„Jeśli dźwigasz krzyż Chrystusowy, nie powinieneś opuszczać posłuszeństwa Chrystusowego”. (Żywot św. Romualda, XXIV)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę naśladowania Chrystusa.

 „On jednak nie chciał rozkazywać tego nikomu z nich w imię posłuszeństwa dla swojej władzy, lecz wszystkim pozostawił wolność wyboru i możliwość pozostania lub wyruszenia na misje.” (Żywot św. Romualda, XXVIII)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę szacunku dla wolności innych.

 „Często wpadał w kontemplację Boskości, rozpływając się we łzach, rozpalony niewysłowionym żarem miłości Bożej, wołał: Drogi Jezu, Łaskawy Jezu! Miodzie mój słodki! Pragnienie niewysłowione! Słodyczy świętych! Rozkoszy Aniołów!” (Żywot św. Romualda, XXXI)
Święty Romualdzie, uproś mi łaskę płomiennej modlitwy.

 „Przebywaj w celi jakby w raju; odrzuć poza siebie i usuń z pamięci cały świat, baczną uwagę zwracaj na swe myśli, jak rybak na ryby. Jedyna droga jest w psalmach. Nie porzucaj jej! Jeśli nie potrafisz wszystkiego, gdyż przybyłeś z gorliwością nowicjusza, usiłuj raz w tym, raz w innym miejscu śpiewać psalmy w duchu i pojmować umysłem, a gdy podczas czytania zaczniesz ulegać roztargnieniu, nie ustawaj, lecz usiłuj poprawić to przez zrozumienie. Przede wszystkim staw się w obecności Bożej z bojaźnią, z drżeniem, jak ktoś, kto stoi w obliczu władcy. Wyniszcz się całkiem i zadowolony z łaski bożej siedź jak pisklę, które, jeśli matka mu nie da, bezradne jest i nie ma nic do jedzenia” (Mała Reguła Mistrza Romualda z Żywota 5 Braci Męczenników).

Święty Romualdzie uproś mi łaskę pokoju i zawierzenia Bogu.

Błagalna Litania Fatimska

Pod Twoją obronę uciekamy się, Święta Boża Rodzicielko!

(Jan Paweł II Fatima 1982 r.)

21 marca 547 roku Nasz Święty Ojciec Benedykt „podniósł ręce do nieba i wśród słów modlitwy wydał ostatnie tchnienie”. Dwaj jego uczniowie w widzeniu zobaczyli „drogę usłaną kobiercami i jaśniejącą niezliczonymi pochodniami, która, prosto ze wschodu, wiodła od celi Benedykta aż do nieba”. Usłyszeli, że: „jest to droga, którą umiłowany przez Pana Benedykt wstąpił do nieba”.
W Rodzinie Benedyktyńskiej obchodzimy ten marcowy dzień jako Święto Przejścia do nieba Św. Ojca Benedykta. Słowo Boże, w które się dziś wsłuchujemy, pokazuje nam bogactwo, które się kryje pod słowem „niebo”. Zawiera się w nim: pełnia błogosławieństwa, radość z bliskości Pana, pokój Boży, który ogarnia ludzkie serce i umysł, wreszcie jedność, która staje się tak głęboka i naturalna jak oddech, gdy doświadczamy jej wchodząc w chwałę i miłość naszego Pana.

Drodzy Przyjaciele,
Jak co roku trzy ostatnie dni przed Wielkim Postem poświęcamy na Adorację Najświętszego Sakramentu.
Serce potrzebuje przygotowania, by owocnie przeżyć „czas łaski i dzień zbawienia”, o których usłyszymy w Środę Popielcową. Trwanie przed Jezusem Eucharystycznym pozwala nam się wyciszyć, zbadać stan swej duszy, by podjąć mądre postanowienia wielkopostne, które będą miały istotny wpływ na jakość naszego życia wewnętrznego.
Zapraszamy Was, byście skorzystali z okazji, jaką daje całodzienne Wystawienie Najświętszego Sakramentu w naszej Kaplicy Klasztornej.
Zachęcamy też wszystkich, którzy mieszkają w innych miejscach, by w miarę swych możliwości stawali szczególnie w tych dniach w obecności Pana, prosząc o owocne przeżycie 40 dni, podczas których nasze kamienne serca mają przemienić się w nowe, otwarte na cud Nowego Życia w Chrystusie Zmartwychwstałym. Niech Pan Jezus czekający na nas w Eucharystii, wprowadzi nas w ciszę, w której rozbrzmiewa Głos Ojca.
Zapewniamy, że trwając w tych dniach na Adoracji, będziemy pamiętać o Was i wypraszać „światłe oczy serca zdolne rozpoznać nadzieję naszego powołania i bogactwo chwały, do której wzywa nas Ojciec”.

Mdr 7, 1 – 15; Ps 42; Mt 4, 1 – 11
W Zakonie Kamedulskim przeżywamy Święto św. Piotra Damiani. Co roku w ten dzień towarzyszy nam Ewangelia o kuszeniu Jezusa na pustyni, którą wszyscy słyszymy tylko raz w roku – w I niedzielę Wielkiego Postu.
To Słowo było natchnieniem dla naszego Wielkiego Współbrata, by stanąć do walki o swoją świętość i o świętość kościoła. Może najbardziej widoczna była jego walka piórem, ale walczył też ubóstwem, radykalnym oddaniem Chrystusowi i głębokim umiłowaniem Wspólnoty Kościoła.

Dziś (21.02.2025) obchodzimy Święto św. Piotra Damiani.  22 lutego 1072 roku w Faenza Piotr narodził się dla Nieba i wypełniło się Jego pragnienie stanięcia przed Obliczem Bożym.  W wielu swych pismach, począwszy od pierwszego, którym był „Żywot św. Romualda”, św. Piotr Damiani podkreślał niezmierzoność Boga, Jego wszechmoc, wszechwiedzę, wieczność, której nie ogarnie ludzka myśl ani tym bardziej język. Zdecydowanie podkreślał ograniczoność człowieka, który o własnych siłach nie dosięgnie Boga, nie zamknie Go w swoich schematach. Ale czynił to, by skłonić ludzi do przyjęcia ŁASKI, do uznania, że to Bóg się zniża do naszej niemocy. W czasach, gdy teologia oddalała się od doświadczenia Boga Żywego, wskazywał, że prawdziwym teologiem człowiek staje się na modlitwie – wtedy poznaje Boga, karmi się Jego Słowem, żyje Jego życiem.

Niech wstawiennictwo św. Piotra Damiani towarzyszy nam na drogach poznawania PRAWDY, która chce oświecać nasze codzienne życie i zajaśnieć nam w wieczności.

2 Kor 1,3-7; Ps 29; j 19, 25-27
Słowo Boże rozważane w Święto Matki Bożej Pocieszenia, Głównej Patronki Rodziny Kamedulskiej, prowadzi nas ku właściwemu rozumieniu Bożej POCIECHY, w której współuczestniczy Najświętsza Dziewica. Biblijna pociecha, którą daje Bóg, to zawsze konkretne WYDARZENIE ZBAWCZE – a szczytem zsyłanych nam pociech jest Syn Boży, który dla naszego zbawienia w łonie Maryi stał się człowiekiem, umarł na Krzyżu i zmartwychwstał.

*********************************************************

Święta Dziewico, Matko i Ucieczko grzeszników, z pełną ufnością powierzam się Twej macierzyńskiej dobroci.
Bądź mi pomocą, ucieczką, pociechą we wszystkich smutkach;
Tyś pociechą moją w tej łez dolinie.
Wstawiaj się za mną u chwalebnego Syna Twego.
Daj mi odczuć siłę Twej opieki w tym dniu,
przez wszystkie dni mojego życia,
a zwłaszcza w godzinie mojej śmierci.
Matko Miłosierdzia
Ucieczko grzeszników
Pocieszycielko strapionych
módl się za nami. Amen

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

Kameduli z Kongregacji Camaldoli, a następnie Klasztory Mniszek Kamedułek obrali Matkę Bożą Pocieszenia z Arezzo za swoją Główną Patronkę.
Kult Matki Bożej z Arezzo związany jest z wydarzeniem z 15 lutego 1796, kiedy to podczas powtarzających się w Arezzo trzęsień ziemi zajaśniał niezwykłym blaskiem skromny wizerunek Najświętszej Dziewicy. Cud, który mieszkańcy Arezzo powiązali z nagłym ustaniem wstrząsów sejsmicznych, dokonał się w pobliżu Porta di San Clemente w hospicjum kamedułów, gdzie w piwnicy kamedulscy konwersi sprzedawali wino nalewane bezpośrednio ze zbiornika, aby w ten sposób wspierać mniej zamożnych. W tej piwnicy znajdowała się kuchenka, w której rozpalano, aby ogrzać się i coś ugotować. W ścianie nad kuchenką, była mała płaskorzeźba Madonny z terakoty. Niepozorna ceramika była czarna od dymu i brudu; do zadymienia przyczyniła się także lampka naftowa, którą wieczorami zapalano przed Matką Bożą.
Wizerunek ten przedstawiał Madonnę z Provenzano, ze Sieny. Była to Pieta, w którą w 1552 roku, podczas hiszpańskiej okupacji Sieny, bezbożny żołnierz uderzył kolbą: ocalała tylko górna część – popiersie i twarz. Okaleczony wizerunek otoczono w Toskanii ogromną czcią, a jego reprodukcje znajdowały się w bardzo wielu miejscach, między innymi w kamedulskim hospicjum w Arezzo.
15 lutego 1796 roku o trzeciej nad ranem nowe trzęsienie ziemi wzbudziło ogromny strach mieszkańców i przekonanie, że zniszczenie Arezzo jest nieuchronne.  Przerażenie ludzi miało swe głębokie uzasadnienie. 15 lat wcześniej ogromne trzęsienie ziemi zniszczyło kilka miast w Toskanii, gdzie leży Arezzo, i w pobliskich regionach. Dodatkowo było to już trzydzieste trzęsienie ziemi, które nawiedziło ich miasto w tak krótkim czasie. Jak zapisały ówczesne kroniki wstrząsom towarzyszyły „przerażające huki, błyski ognia w nocy, groźne chmury, zmętnienie wód Arno” oraz „światła telluryczne (zjawisko podobne do zorzy polarnej, które czasem towarzyszy trzęsieniom ziemi)”. Tego właśnie dnia wieczorem Antonio Tanti, Giuseppe Brandini i Antonio Scarpini, przyszli do piwnicy w hospicjum, aby kupić wino. Rozmawiali przy tym o bolesnych wydarzeniach i smutnych zapowiedziach na przyszłość. W tym momencie Tanti zwrócił się do Matki Bożej: „Święta Dziewico, to będzie zła noc!”, a Scarpini zdjęty żalem wyznał: „Najświętsza Dziewico, wiele razy Ci bluźniłem, wszyscy Ci bluźniliśmy. Prosimy Cię o przebaczenie z miłości do Boga”. Posługujący w hospicjum zachęcił ich do modlitwy i zaufania Matce Bożej. Po zapaleniu lampki i umieszczeniu jej pod wizerunkiem Matki Bożej przez Tantiego, wszyscy uklękli i zaczęli odmawiać Litanię Loretańską. Przy pierwszych wezwaniach, jeden z nich spojrzał w górę i zauważył, że obraz zmienia kolor: z brudnego nagle stał się biały i lśniący. Po upewnieniu się, że nie jest to odbicie płomienia lampki, roznieśli po całym Arezzo wieść, że stara płaskorzeźba Maryi stała się nagle błyszcząca. Od tego momentu ustały też wstrząsy, a do hospicjum napłynął ogromny tłum pragnący zobaczyć cud Matki Bożej, która „zechciała pocieszyć wszystkich mieszkańców Arezzo, uwalniając ich od plagi trzęsienia ziemi”.
Niezwykła cześć, jaką wdzięczni za ocalenie ludzie, otoczyli małą ceramikę, traktowaną od chwili cudu jako znak realnej i skutecznej pomocy Maryi, rozprzestrzeniła się na całą Diecezję Arezzo, na terenie której znajduje się Camaldoli oraz inne klasztory kamedulskie.
Co roku w Arezzo Uroczystość Matki Bożej Pocieszenia jest poprzedzona 9-dniową Nowenną, a każdy dzień modlitw jest prowadzony przez inną grupę wiernych. Zazwyczaj jednemu z dni tej Nowenny przewodniczą przedstawiciele Wspólnoty z Camaldoli. 15 luty jest zwieńczeniem uroczystości. Wspaniała Kaplica wybudowana dla Matki Bożej Pocieszenia przy starej Katedrze świętych Donata i Piotra tonie w kwiatach, które znoszą poszczególni wierni, ale też włodarze Miasta, organizacje, stowarzyszenia, stany, firmy, zakłady pracy… Wieczorem na zakończenie obchodów przychodzą grupy reprezentujące cztery historyczne dzielnice miasta i jest składany Matce Bożej „hołd królewski”.

10.02.2025 Oz 2,16-17a. 21-22; Ps.45; Ap19,1. 5-9; Łk10,38-42
W Klasztorach Sióstr i Mniszek wielkiej Rodziny Benedyktyńskiej obchodzimy dziś Święto św. Scholastyki i pochylamy się nad Ewangelią o Marii i Marcie. Św. Augustyn komentując gościnę Jezusa w ich domu, zwrócił uwagę na umykający 

powszechnej uwadze element sądu, jaki Pan sprawuje wobec „świętego sporu” świętych sióstr. Marta wnosi skargę przed Najwyższego Sędziego, Maria się nie usprawiedliwia, nie tłumaczy, lecz cała zdaje się na wyrok Słowa, w które się wsłuchuje. 
Opowiadanie św. Grzegorza, w którym pojawia się św. Scholastyka, napisane jest według podobnego wzoru: „świętego sporu” świętego Rodzeństwa. Tu jednak Scholastyka zwraca się do Pana o osądzenie jej słusznej sprawy i Pan przychyla się do jej prośby, a Benedykt musi ugiąć swą wolę przed tym wyrokiem.
W obu przypadkach jest to „spór” o dobro, ale w naśladowaniu Chrystusa ważne jest WIĘKSZE DOBRO.

02.02.2025 Drodzy Bracia i Siostry w Życiu Konsekrowanym,
Cały Kościół wpatruje się dzisiaj w Tajemnicę Ofiarowania Pana Jezusa w Świątyni jako w najdoskonalszy wzór oddania się na wyłączną własność Bogu. W tym Dniu, który od 28 lat jest jednocześnie Światowym Dniem Życia Konsekrowanego, łączymy się w pieśni uwielbienia, jaka płynie z serc wszystkich uczniów Jezusa. Jego Ofiarowanie uczy nas, że oddajemy Bogu to, cośmy sami od Niego otrzymali w darze, bo „Cóż masz, czego byś nie otrzymał?”
Niech wdzięczność za hojność Dawcy Wszelkiego Dobra pomaga z weselem ducha trwać w ofiarowaniu, nie odstępując od pierwszej miłości. Niech Maryja wspierająca swym Niepokalanym Sercem powołanie każdego i każdej z nas, przedstawia nas Bogu jako dar miły i doskonały, uzupełniając swoją czystością, ubóstwem i posłuszeństwem wszystko, w czym my sami nie dostajemy. Niech Pielgrzymka Nadziei prowadzi nas nad zdroje wód żywych, byśmy żyli na wieki w Obecności Pana.

Homilia papieża Franciszka – pierwsze nieszpory święta Ofiarowania Pańskiego – 1.02.2025

 „Oto idę (…), aby spełnić wolę Twoją, Boże” (Hbr 10, 7). Tymi słowami autor Listu do Hebrajczyków ukazuje pełne przylgnięcie Jezusa do planu Ojca. Dzisiaj, czytamy je w święto Ofiarowania Pańskiego, w Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, podczas Jubileuszu Nadziei, w kontekście liturgicznym nacechowanym symboliką światła. A wy wszyscy, siostry i bracia, którzy wybraliście drogę rad ewangelicznych, poświęciliście się, jak „Oblubienica stojąca przed Oblubieńcem (…) spowita Jego światłością” (Św. Jan Paweł II, Adhort. apost. Vita consecrata, 15), temu samemu świetlanemu zamysłowi Ojca, który sięga początków świata. Znajdzie on swe całkowite spełnienie na końcu czasów, ale już teraz uwidacznia się poprzez „wielkie dzieła, jakich Bóg dokonuje w ułomnej ludzkiej naturze osób powołanych” (tamże, 20). Zastanówmy się zatem, w jaki sposób, poprzez śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, które złożyliście, wy również możecie być niosącymi światło kobietom i mężczyznom naszych czasów.
Pierwszy aspekt: światło ubóstwa. Jest ono zakorzenione w życiu samego Boga, w wiecznym i całkowitym wzajemnym darze Ojca, Syna i Ducha Świętego (por. tamże, 21). Osoba konsekrowana praktykując ubóstwo, poprzez wolne i wielkoduszne używanie wszystkich rzeczy, staje się niosącym błogosławieństwo: ukazuje ich dobroć w porządku miłości, odrzuca wszystko to, co może oszpecić ich piękno – egoizm, chciwość, uzależnienie, używanie rzeczy z przemocą i w celu niesienia śmierci – a obejmuje natomiast wszystko to, co może je uwznioślać: wstrzemięźliwość, hojność, dzielenie się, solidarność. Jak mówi św. Paweł: „Wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga” (1 Kor 3, 22-23). To jest ubóstwo.
Drugim elementem jest światło czystości. Ono również ma swoje źródło w Trójcy Świętej i jest „odblaskiem nieskończonej miłości łączącej trzy Boskie Osoby” (Vita consecrata, 21). Ślubowanie czystości, z wyrzeczeniem się miłości małżeńskiej i wyborem drogi wstrzemięźliwości, potwierdza absolutny prymat miłości Boga, przyjętej niepodzielnym i oblubieńczym sercem (por. 1 Kor 7, 32-36), i wskazuje na nią jako na źródło i wzór wszelkiej innej miłości. Wiemy, iż żyjemy w świecie często naznaczonym wypaczonymi formami uczuciowości, w którym zasada „tego co mi się podoba” skłania do szukania w drugim człowieku bardziej zaspokojenia własnych potrzeb niż radości z owocnego spotkania. To prawda, rodzi to, w relacjach, postawy powierzchowności i niepewności, egocentryzmu i hedonizmu, niedojrzałości i nieodpowiedzialności moralnej, w których oblubieniec i oblubienica na całe życie zostają zastąpieni partnerem na chwilę, a dzieci przyjmowane jako dar – tymi, których żąda się jako „prawo” lub które się eliminuje jako „uciążliwość”.
Siostry, bracia, w takim kontekście, w obliczu „coraz powszechniej odczuwanej potrzeby wewnętrznej przejrzystości w relacjach między ludźmi” (Vita consecrata, 88) i humanizacji więzi między pojedynczymi osobami i wspólnotami, konsekrowana czystość ukazuje mężczyźnie i kobiecie XXI wieku drogę uzdrowienia ze zła izolacji, poprzez praktykowanie wolnego i uwalniającego sposobu miłowania, który akceptuje i szanuje wszystkich, a nikogo nie zniewala ani nie odrzuca. Jakże wspaniałym lekarstwem dla duszy jest spotkanie z siostrami zakonnymi i zakonnikami zdolnymi do takiej dojrzałej i radosnej relacji! Są oni odblaskiem miłości Boga (por. Łk 2, 30-32). W tym celu ważne jest jednak, aby w naszych wspólnotach dbać o duchowy i afektywny rozwój osób, już w formacji początkowej i stałej, tak aby czystość naprawdę ukazywała piękno miłości, która obdarowuje sobą, i żeby nie pojawiały się zjawiska szkodliwe, takie jak zgorzknienie serca lub dwuznaczność wyborów, będących źródłem smutku i rozczarowania, a czasami, u osób słabszych, przyczyną rozwinięcia się faktycznego „podwójnego życia”. Codziennie trzeba toczyć walkę przeciwko pokusie podwójnego życia.
I przejdźmy do trzeciego aspektu: światła posłuszeństwa. Tekst, którego wysłuchaliśmy, mówi nam również o nim, ukazując, w relacji między Jezusem a Ojcem, „wyzwalające piękno uległości synowskiej, a nie niewolniczej, wzbogaconej poczuciem odpowiedzialności i przenikniętej wzajemnym zaufaniem” (Vita consecrata, 21). Jest to światło Słowa, które staje się darem i odpowiedzią miłości, znakiem dla naszego społeczeństwa, skłonnego dużo mówić, ale mało słuchać: w rodzinie, w pracy, a zwłaszcza w mediach społecznościowych, gdzie można wymieniać potoki słów i obrazów, a nigdy prawdziwie się nie spotkać, ponieważ w nich nigdy, tak naprawdę, nie angażuje się siebie w pełni dla drugiego. Ciekawe jest to, że bardzo często w codziennym dialogu, zanim skończymy mówić, pojawia się już odpowiedź.  Nie słuchamy siebie nawzajem. Trzeba najpierw wysłuchać siebie, zanim odpowiemy, przyjąć słowo drugiej osoby jako przesłanie, jako skarb, jako pomoc dla mnie. Konsekrowane posłuszeństwo stanowi antidotum na taki samotny indywidualizm, promując jako alternatywę model relacji naznaczony aktywnym słuchaniem, w którym po „mówieniu” i „słuchaniu” następuje konkretne „działanie”. I to nawet kosztem wyrzeczenia się moich upodobań, moich planów i moich własnych preferencji. Albowiem tylko w ten sposób człowiek może w pełni doświadczyć radości daru, przezwyciężyć samotność i odkryć sens swojego istnienia w wielkim planie Boga.
Na zakończenie chciałbym przypomnieć jeszcze jedną kwestię: „powrót do źródeł”, o którym wiele się dzisiaj mówi w życiu konsekrowanym. Ale nie o powrocie do początków, jak powrocie do muzeum. Przeciwnie, o powrocie do początków jako do źródeł naszego życia. W tym względzie Słowo Boże, które usłyszeliśmy, przypomina nam, że pierwszym i najważniejszym „powrotem do źródeł” każdej konsekracji jest, dla nas wszystkich, powrót do Chrystusa i do Jego „tak” wypowiedzianego Ojcu. Przypomina nam, że odnowa, zanim nastąpi na spotkaniach i przy „okrągłych stołach” – które trzeba czynić, są pożyteczne – dokonuje się przed Tabernakulum, podczas adoracji. Siostry i bracia, zatraciliśmy trochę poczucie adoracji. Jesteśmy zbyt praktyczni, chcemy robić rzeczy, a trzeba adorować, być zdolnym do adoracji w milczeniu. Tak odkrywa się na nowo nasze Założycielki i naszych Założycieli, przede wszystkim jako kobiety i mężczyzn wiary, i powtarzając z nimi, w modlitwie i ofierze z siebie: „Oto idę (…) aby spełnić wolę Twoją, Boże” (Hbr 10, 7). Dziękuję bardzo za wasze świadectwo. To zaczyn dla Kościoła. Dziękuję

17.01.2025
Ef 6, 10 – 13.18 Ps 34 Mt 19, 16 – 21
Ewangelia na Wspomnienie św. Antoniego Wielkiego, Ojca chrześcijańskiego monastycyzmu, przywołuje moment jego pierwszego powołania. To właśnie te słowa Chrystusa usłyszane w kościele przez młodego Antoniego tak bardzo przemieniły jego serce i otworzyły nowe drogi przed rzeszą jego duchowych synów i córek. Słowo Pańskie rzeczywiście jest „jak ulewa i śnieg, i  nigdy nie wraca bezowocnie zanim nie spełni swego posłannictwa” – odrzucone przez ewangelicznego młodzieńca zapuściło korzenie w duszy św. Antoniego i poprzez niego w tych wszystkich, którzy poszli na pustynię. Ale życie św. Antoniego ukazuje, że powołanie jest jak ziarno, które musi wzrastać: obumierać pośród pokus, wzmacniać się wśród doświadczeń i zmagań wewnętrznych, odnajdywać drogi ku Światłu jak źdźbło, które przebija się z ziemi do słońca, by wreszcie odnaleźć swój ostateczny kształt zamierzony od początku przez Boga. Po pierwszym wezwaniu Antoni rozdał wszystko, co posiadał, aby iść za Chrystusem, po drugim POKOCHAŁ TO, CO ZOSTAŁO MU DANE. Literatura i malarstwo przekazały nam obraz św. Antoniego, który sprowadza się tylko do kilku epizodów z początków jego życia: całkowitej samotności wśród piasków pustyni, bezkompromisowej walki z atakującymi go demonami, skrajnej ascezy. Tymczasem w tradycji mnichów na pierwszy plan wysuwa się pamięć o jego wielkiej mądrości w sprawach duchowych, dzięki której stał się Ojcem i Przewodnikiem dla wszystkich pragnących miłować Boga ponad wszystko.

We wspomnienie naszej świętej Współsiostry, Błogosławionej Joanny z Balneo, upraszamy dla WSZYSTKICH NASZYCH PRZYJACIÓŁ łaskę trwania w ukryciu z Chrystusem, by w Nim dopełniała się nasza miłość i uwielbienie Boga.

„Joanna z Balneo (znana także jako Joanna z Bagno lub Joanna di Romagna) żyła w XI w. Wraz z towarzyszką wstąpiła do kamedulskiego klasztoru św. Łucji w Balneo we Włoszech. Martyrologium Rzymskie wskazuje na wspaniały przykład posłuszeństwa i pokory, jaki po sobie pozostawiła. Kiedy zmarła w opinii świętości 16 stycznia 1105 r., rozbrzmiały klasztorne dzwony. Pius VII potwierdził jej kult 15 kwietnia 1823 r. jednocześnie z jej współsiostrą Agnieszką z Bagno di Romagna (wspominaną 29 stycznia).

Boże, Ty wiesz, że z powodu ludzkiej słabości nie możemy się ostać wśród tak wielkich niebezpieczeństw,  przez zasługi i wstawiennictwo błogosławionej Joanny, dziewicy, uwolnij nas od kar, na które zasługujemy. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna,  który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego,  Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen”.
źródło: brewiarz.pl

MARYJA, NIEWIASTA MILCZENIA

Święta Maryjo,
Niewiasto milczenia,
sprowadzić nas z powrotem do źródeł pokoju.
Uwolnij nas od osaczenia słowami.
Przede wszystkim, słowami naszymi.
Ale także od osaczenia słowami innych.
Dzieci hałasu,
myślimy, że maskujemy niepewność, która nas dręczy
polegając na niejasnościach naszego niekończącego się mówienia.
Pomóż nam zrozumieć że,
tylko wtedy, gdy będziemy milczeć,
Bóg będzie mógł mówić…
Wyjaśnij nam głęboki sens tego fragmentu z Księgi Mądrości,
który kiedyś był czytany na Boże Narodzenie
sprawiając, że milkliśmy z zachwytu:
„Podczas gdy głęboka cisza ogarnęła wszystko,
a noc była w środku swojego biegu,
Twoje wszechmocne Słowo z nieba
z Twojego królewskiego tronu, zstąpiło na ziemię…”.
Zabierz nas z powrotem, prosimy Cię,
do sennych cudów pierwszej szopki
i obudź w naszych sercach nostalgię tej „cichej nocy”.
Święta Maryjo, Niewiasto milczenia,
opowiedz nam o swoich spotkaniach z Bogiem.
Na jakie łąki chodziłaś w wiosenne wieczory,
z dala od zgiełku Nazaretu, by usłyszeć Jego głos?
W jakich rozpadlinach skalnych chowałaś się, Dziewczyno,
aby Twoje spotkanie z Nim nie zostało sprofanowane przez brutalność ludzkiego hałasu?
…Jakie rozmowy prowadziłyście przy wiejskiej studni
z Twoimi towarzyszkami młodości?
Co mówiłaś Józefowi, gdy o zmierzchu, biorąc Cię za rękę,
szedł z Tobą na zbocza Ezdrelonu,
albo gdy prowadził Cię nad Jezioro Tyberiadzkie w słoneczne dni?
Czy zwierzyłaś mu się słowami, czy łzami szczęścia
 z Tajemnicy, którą ukryłaś w swoim łonie?
…Święta Maryjo, Niewiasto milczenia,
przyjmij nas do swojej szkoły.
Zachowaj nas od zgiełku,
w którym ryzykujemy ogłuszenie graniczące z zatratą samych siebie.
Zachowaj nas od chorobliwego pragnienia kolejnych nowin,
co czyni nas głuchymi na „Dobrą Nowinę„.
Uczyń nas propagatorami Ekologii Ciszy,
która przywraca smak kontemplacji,
nawet w wirze metropolii.
Przekonaj nas, że
tylko w ciszy dojrzewają wielkie sprawy życia:
nawrócenie, miłość, ofiara, śmierć.
O jedną ostatnią rzecz chcemy Cię prosić, Najsłodsza Matko.
Ty, która doświadczyłaś, jak Chrystus na Krzyżu,
milczenia Boga,
nie oddalaj się od nas w godzinie próby.
Kiedy słońce jest zaćmione dla nas,
a niebo nie odpowiada na nasze wołanie,
a ziemia dudni pusto pod naszymi krokami,
a strach przed porzuceniem grozi nam rozpaczą,
zostań z nami.
W tym momencie przerwij milczenie,
by mówić do nas słowa miłości!
A poczujemy na skórze dreszcze Wielkanocy.
(Don Tonino Bello

21.11.2024 Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny przypomina pierwsze świadome oddanie się Maryi Bogu. Symbolem tego przylgnięcia jest akt oddania 3-letniej Maryi do Świątyni Jerozolimskiej przez Annę i Joachima. Zapisana w „Protoewangelii Jakuba” scena, gdy Dziecko nie oglądając się na Rodziców, pobiegło ku Miejscu, które Bóg obrał sobie na mieszkanie wśród ludzi, jest niezwykłym komentarzem do warunków, jakie Jezus postawi w przyszłości swoim uczniom: Maryja pierwsza ukochała Pana bardziej niż ojca i matkę (Mt 10, 37; 16, 24; Mk 8, 34; Łk 9, 23; 14, 26), uznała za swoją Rodzinę tych, którzy trwają w Obecności Bożej (Mt 12, 50), zostawiła wszystko, nie oglądając się wstecz (Łk 9, 62).
Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny jest Dniem wszystkich Sióstr oddanych życiu kontemplacyjnemu, dlatego polecamy się dziś szczególnie Waszej modlitwie, by nasze ręce wzniesione ku Niebu nie opadały ze zmęczenia, by Pan pomnażał naszą liczbę i miłość wzajemną, byśmy tak jak Maryja trwały w wiernym przylgnięciu do Umiłowanego Pana.

Od 2003 roku – Roku Millenium Męczeństwa św. Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna –Nasza Wspólnota pielęgnuje zwyczaj poświęcania całego dnia 12 listopada na przygotowanie się do śmierci. Wybrałyśmy ten właśnie dzień, ponieważ jest wigilią Święta 5 Braci Męczenników, a to właśnie oni są dla nas wzorem i przykładem, jak należy się przygotować do śmierci, by nie zaskoczyła, kiedykolwiek przyjdzie.
Mała Wspólnota uczniów św. Romualda, która zamieszkała na ziemiach Bolesława Chrobrego, została wystawiona na ciężką próbę. Na skutek radykalnej zmiany stosunków pomiędzy Cesarstwem Niemieckim a Polską legły w gruzy plany misyjne, dla których św. Benedykt i Jan przybyli z Italii. Nic dziwnego, że w takich okolicznościach doświadczali wielu rozterek, a przede wszystkim głębokiego zawodu, uważając, że wszystkie ich wysiłki i przygotowania poszły na marne. A jednak, choć byli w takim stanie ducha, kiedy niespodziewanie zostali napadnięci przez zbójców we własnej pustelni, przyjęli śmierć z ich rąk jako okazję do dania świadectwa Chrystusowi Panu. Właśnie ze względu na ich postawę w obliczu śmierci Kościół uznał ich za prawdziwych męczenników.
W dzień przygotowania do śmierci staramy się uporządkować nasze sprawy materialne i duchowe, by odświeżyć rzeczywistą gotowość odejścia od wszystkich spraw, które nas wiążą na ziemi, by stanąć przed Bogiem, który dokona osądu naszego życia. Ważnym elementem tego przygotowania jest przyjrzenie się swoim relacjom z innymi. Świadomość bliskiej śmierci jest wielką pomocą w uporządkowaniu naszych stosunków z innymi ludźmi, ponieważ pomaga spojrzeć na nie w wolności. Śmierć ukazuje, jak śmieszne są nieraz nasze uprzedzenia, zatargi lub nadmierne przywiązania.  Wszystko, co nie wyrasta z autentycznej miłości, rozpadnie się wraz z naszą śmiercią. Czy jest zatem sens, by teraz niszczyło nasze życie i odbierało energię, którą możemy wykorzystać do tego, co naprawdę ważne i nie przemijające?
Zachęcamy Was, Drodzy Przyjaciele, do podjęcia tej praktyki. Przygotowanie do śmierci jest zarazem zdobywaniem umiejętności mądrego kierowania swoim życiem.

7 październik jest poświęcony Matce Bożej Różańcowej na pamiątkę zwycięskiej bitwy morskiej pod Lepanto.

Zdobycze terytorialne Turcji za rządów Sulejmana Wspaniałego dotyczyły również wybrzeży i wysp Morza Śródziemnego. Syn Sulejmana, Selim II zdobył Cypr i atakował wybrzeża Italii, nie kryjąc zamiarów uderzenia w Państwo Kościelne i Rzym, by zmusić Papieża do przyjęcia islamu. Państwa chrześcijańskie w większości nie były zainteresowane utworzeniem ligi antytureckiej, patrząc na swe partykularne interesy i nie rozumiejąc skali zagrożenia. Dodatkowo był to czas wojen religijnych, które pustoszyły Europę podzieloną na katolików i protestantów. Ostatecznie Pius V zdołał nakłonić do pomocy jedynie Wenecję i Hiszpanię. Był to ostatni moment, gdyż flota turecka pod dowództwem Ali-paszy płynęła już w stronę Italii. Spotkanie obu potężnych flot nastąpiło blisko wybrzeży Grecji, przy cieśninie korynckiej. Siły chrześcijan i muzułmanów były wyrównane, a bitwa, którą rozpoczęła flota chrześcijańska, niezwykle krwawa – zginęła prawie 1/4 załóg po jednej i drugiej stronie. Według opowiadań naocznych świadków, bitwę na korzyść połączonych sił chrześcijańskich przyniósł dopiero wiatr, który nieoczekiwanie zmienił kierunek i uniemożliwiał galerom tureckim sprawne manewrowanie. Tymczasem w Rzymie Pius V z niepokojem oczekiwał rozstrzygnięcia wojny, świadomy, że zależy od niej dalszy los chrześcijaństwa w Europie. Wezwał lud Rzymu i wszystkich chrześcijan do modlitwy różańcowej w intencji ocalenia, ponieważ jako dominikanin znał wielką moc tej modlitwy propagowanej od wieków przez swój Zakon. Podczas jednej z modlitw Papież miał wizję trwającej bitwy pod Lepanto, nad której przebiegiem czuwała Matka Boża. Kiedy doszła do Rzymu wiadomość o starciu potęgi morskiej Turcji i zwycięstwie połączonej floty chrześcijańskiej, Papież przypisał je bez wahania Matce Bożej i nakazał co roku w rocznicę bitwy obchodzić Święto Matki Bożej Zwycięskiej, które potem przemianował na Święto Matki Bożej Różańcowej.
Przebieg bitwy pod Lepanto i niezwykła interwencja Boża poprzez siły natury przypomina inną ważną bitwę, która poszła już w zapomnienie, ale była kluczowa dla przetrwania chrześcijaństwa. W 392 roku po zabójstwie (pozorowanym na samobójstwo) cesarza Walentyniana II w zachodniej części Cesarstwa Rzymskiego władzę objął barbarzyński dowódca wojskowy Arbogast, który ustanowił marionetkowego cesarza Eugeniusza. Uzurpatora poparło stronnictwo pogańskie, które było jeszcze bardzo silne w państwie. W ostatnich dniach października 393 roku do Sali obrad rzymskiego Senatu powrócił ołtarz bogini Wiktorii, o którego usuniecie wytrwale zabiegał u kolejnych cesarzy święty Ambroży. Na wieść o silnej reakcji pogańskiej cesarz Cesarstwa Wschodnio-rzymskiego Teodozjusz Wielki postanowił poprosić o radę jednego z najsłynniejszych pustelników egipskich, Jana z Likopolis. Po powrocie wysłanego poselstwa, wiosną 394 roku z okolic Konstantynopola wyruszyła na zachód wielka armia. Zanim to nastąpiło, Teodozjusz, który traktował tę wojnę jako świętą wyprawę w obronie Krzyża, często wzywał pomocy Bożej. Jego wojska zostały zaopatrzone w znaki chrześcijańskie, jakby wróciły czasy Konstantyna Wielkiego, który na swym sztandarze umieścił krzyż po wizji, że w tym Znaku zwycięży. Arbogast przygotowywał się również do bitwy z Teodozjuszem. Na granicy ustawił posąg Herkulesa i posągi Jowisza, gdyż byli to przed prawie stu laty patronowie krwawej rozprawy cesarza Dioklecjana z chrześcijaństwem; zapowiadał również, że po zwycięstwie zamieni bazyliki chrześcijan w stajnie, a duchowieństwo wcieli do wojska. Armia Arbogasta wyruszając na spotkanie wojsk Teodozjusza dźwigała sztandary, symbole i znaki pogańskie. Obie armie spotkały się na pograniczu italsko-panońskim, w okolicach Akwilei. 5 września 394 roku rozpoczęła się decydująca bitwa. Pierwszy dzień nie przyniósł rozstrzygnięcia, za to przyniósł ogromne straty wojskom Teodozjusza. Drugiego dnia w krytycznym momencie bitwy Teodozjusz uczynił to, co mu polecił Jan z Likopolis. Przepowiednia Jana brzmiała: «Bóg Eliasza jest teraz Bogiem Teodozjusza. W największej zatem potrzebie bitewnej cesarz powinien wznosić okrzyk: „Gdzie jest Bóg Teodozjusza?” Powtórzy się wtedy cud, który stał się udziałem proroka Elizeusza». Wobec nadciągającej szarży nieprzyjaciela cesarz zeskoczył z konia i na najbardziej zagrożonym odcinku kroczył przed frontem swego wojska, wznosząc głośne okrzyki: Krzyż nie może się cofać! Niech czciciele fałszywych bogów zobaczą, gdzie jest Bóg Teodozjusza! Wojsko podjęło ten okrzyk, wołając: Bóg Teodozjusza! Gdzie jest Bóg Teodozjusza! I wtedy spadł z gór niszczycielski wiatr „bora”. Cisnął on w oczy żołnierzy Arbogasta tumany piasku, liści, chrustu. Wichura była tak potężna, że wyrywała tarcze z rąk pogańskich wojowników. Oszczepy i strzały miotane w kierunku wojsk Teodozjusza zawracały i raniły tych, którzy je wypuszczali. Od tego momentu bitwa była przesądzona.
Pod Lepanto, jak 1200 lat wcześniej pod Akwileją, Pan Bóg posłużył się wiatrem, by ocalić wiarę chrześcijańską. Ale wiatr (ruah) to w Piśmie Świętym także oddech, duch, Duch Święty.
We wspomnienie Matki Bożej Różańcowej w I czytaniu słyszymy o oczekiwaniu Apostołów i Maryi na Zesłanie Mocy z Wysoka. Wtedy po raz pierwszy Maryja uprosiła dla Kościoła WIATR, który niesie ocalenie. Historia się powtarza i możemy mieć ufność, że Dziewica Różańcowa uprosi nam nowy powiew Łaski, gdy znajdziemy się w największej potrzebie, a zwłaszcza w chwili naszej ostatniej walki (agonii).

 Kochani Przyjaciele,
Przeżywamy kolejną, już XXVII Rocznicę naszego przyjazdu do Tyszowiec. Co roku 13 września przypominamy sobie, jak po całodziennej, pełnej przygód podróży dojechałyśmy przed ganek drewnianego domu, który przez następne 12 lat służył nam jako klasztor. 14 września 1997 roku – jedyny raz w naszej historii – poszłyśmy na Mszę świętą do Kościoła Parafialnego, gdzie na zakończenie Eucharystii został odczytany Dekret Jego Ekscelencji Księdza Biskupa Jana Śrutwy ustanawiający nasz Dom Zakonny w Tyszowcach, a potem zostałyśmy w Procesji odprowadzone do Klasztoru.

Przez te 27 lat Tyszowce zmieniły się nie do poznania, dzieci, które nas witały, mają już własne dzieci, na miejscu dawnego klasztoru rosną drzewa i krzewy, a tam, gdzie wtedy rósł sad, stoi obecny klasztor. Dodatkowo znów uczestniczymy w Mszach parafialnych, tyle, że to nie my chodzimy do kościoła parafialnego, ale Parafia przyszła do nas!
Dziękujemy Panu Bogu, kolejnym Pasterzom Zamojsko-Lubaczowskim: JE Ks. Biskupowi Janowi Śrutwie, JE Ks. Arcybiskupowi Wacławowi Depo i naszemu obecnemu Ojcu, JE Ks. Biskupowi Marianowi Rojkowi, trzem następcom na urzędzie Tyszowieckiego Proboszcza śp. Ks. Dziekana Lucjana Szymanka, który nas witał w Parafii św. Leonarda: Ks. Grzegorzowi Chabrosowi, Ks. Wiesławowi Banasiowi i obecnemu Proboszczowi Ks. Piotrowi Kaweckiemu, całej Parafii i wszystkim naszym Przyjaciołom. Jesteśmy szczęśliwe, że możemy realizować nasze powołanie otoczone tak wielką miłością i życzliwością, nieustannie zadziwione bogactwem dobra, jakie Pan Bóg złożył w głębi ludzkich serc.

06.08.2024
Dn 7, 9-10. 13-14; Ps 97, 1-2. 5-6. 9; Mk 9, 2-10
Uroczystość Przemienienia Pańskiego możemy przeżywać jako ŚWIĘTO MODLITWY. Mnisi widzieli w tej Tajemnicy wskazówkę, jak dojść do oglądania blasku Bożej chwały i zakosztować jeszcze w tym życiu szczęścia, które Pan obiecuje swoim świętym w niebie, gdzie Bóg będzie wszystkim we wszystkich. Abba Izaak odwoływał się do doświadczenia Mojżesza, Eliasza oraz Apostołów Piotra, Jakuba i Jana, gdy chciał wytłumaczyć, że „poziom i jakość naszej modlitwy zależy od czystości duszy, to znaczy im większa czystość, tym dalej odejdziemy od ziemskich i materialnych wyobrażeń. Od tego zależy również, czy oczyma duszy będziemy oglądali Jezusa pokornego i cielesnego, czy też uwielbionego i przychodzącego w chwale swego majestatu. (…) Mogą czystymi oczyma duszy oglądać Jego Boską chwałę ci, którzy pozostawili małe, ziemskie troski i sprawy. (…) Aby pozostawić nam przykład doskonałej czystości, również nasz Pan wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić (…) celem mnicha powinno być, aby już teraz, w swoim ciele, nosił obraz przyszłej szczęśliwości i w tym ułomnym naczyniu zakosztował niebieskiego życia i chwały.” (Jan Kasjan „Rozmowy z Ojcami” X)

Świętujmy dzisiaj, że mamy łaskę i przywilej stawania przed Panem na modlitwie, że z dnia na dzień upodabnia nas coraz bardziej do siebie i sprawia, że jaśniejemy blaskiem Jego chwały. 

12.07.2024
Oz 14,2-10; Ps 51; Mt 10,16-23
Pragnienie męczeństwa to nie pragnienie śmierci, lecz dania świadectwa Chrystusowi. Podkreślał to Patron dnia dzisiejszego – św. Brunon z Kwerfurtu, który potrafił zapalić tym płonącym w jego sercu pragnieniem swych współbraci.

11.07.2024
Prz 2,1-9; Ps 34; Dz 4,32-35; Mt 19,27-29
Piotr zadaje pytanie: „Oto MY opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą – cóż więc otrzymamy?” Jezus swą odpowiedzią zachęca, by postawić sobie jeszcze jedno pytanie, „Oto TY opuściłeś wszystko i przyszedłeś do nas – cóż więc otrzymujesz?” Kościół daje nam tę Ewangelię w Uroczystość Św.  Ojca Benedykta, ponieważ jego Reguła daje nam wskazówki, jak odpowiadać Panu na Jego dar powołania i zbawienia.

23. 06. 2024  Ogarniamy dziś modlitwą wszystkich OJCÓW. Niech Dobry Bóg udziela Wam ze Swego OJCOSTWA mocy do zaszczepiania w Waszych dzieciach wartości, które uczynią je szlachetnymi ludźmi. Niech postawione przed Wami zadanie, które przekracza ludzkie siły, budzi w Was tym większą ufność we Wszechmoc Ojca w Niebie.

19.06.2024
Rdz 12,1-9; Ps 1; Hbr 12,1-4; Ł 10, 21-24
W Uroczystość św. Ojca Romualda pierwsze czytanie przywołuje postać Abrahama, bo chociaż Abram wyruszył za głosem Bożym z całym dobytkiem, żoną i liczną służbą to jednak dla wszystkich pokoleń mnichów stał się wzorem doskonałego wyrzeczenia się świata. Nikt tak jak on nie żył oczekiwaniem na spełnienie się Bożych obietnic.

KOCHANE MAMY, w DNIU MATKI dziękujemy, że jesteście w świecie objawieniem macierzyńskiej miłości Boga. Dziękujemy, że Wasze radości i troski, Wasza nieustanna pamięć i uczestniczenie z bliska lub z daleka w losach Waszych dzieci, (w których mamy udział, gdy prosicie nas o modlitwę za nie) jest żywym przypomnieniem, co dzieje się w Sercu Bożym, gdy patrzy na swe dzieci. Życzymy Wam, by Wasza miłość była zawsze odwzajemniana, byście cieszyły się pokojem serca, zawierzając doczesność i wieczność Bożemu miłosierdziu, które poprzez Wasze Matczyne serca rozlewa się po świecie.

Dz 2, 1-11; Ps 104; Ga 5, 16-25; J 15, 26-27; 16, 12-15
Uroczystość Zesłania Ducha Świętego wprowadza nas w doświadczenie, które czyni nas chrześcijanami, zanurzając w Duchu i Ogniu. 
W dzisiejszą Uroczystość pragniemy podzielić się fragmentem kazania, jakie św. Piotr Damiani przekazał swym współbraciom w Oktawie Pięćdziesiątnicy:
„Czyż nie byli rzeczywiście pijani Bożą trzeźwością ci, o których mówili: ‘Upili się młodym winem’? Czyż nie jest to jakieś boskie upojenie, gardzić wszystkimi rzeczami doczesnymi i tymi, które się ma przed oczyma, a tęsknić całym najgłębszym pragnieniem myśli do tych, których nie widać; lekceważyć wszystkie rzeczy miękkie i miłe, a znosić chętnie dla miłości Bożej twarde i przykre? O takie pijaństwo, bracia moi, musimy prosić w nieustannej i gorliwej modlitwie, jego pragnąć z całej mocy, jakby zaschłym gardłem naszego umysłu.
Niechaj więc dusza nasza ustawicznie szuka tego Ducha, dzięki ożywczej mocy którego żyć może, dzięki światłu którego – widzieć, dzięki którego nauce – mądrze myśleć, dzięki którego przewodnictwu – bez przeszkód biegiem miłości zmierzać ku ojczyźnie.”
Niech Duch Święty przemienia nas w LUDZI DUCHOWYCH!

PAN WSTĘPUJĄCY DO NIEBA 

RADOŚĆ WIELKANOCNEGO PORANKA

CISZA WIELKIEJ SOBOTY

WIELKI PIĄTEK
28. 03.2024 
Wielki Czwartek  Wj 12, 1-8. 11-14; Ps 116B; 1 Kor 11, 23-26; J 13, 1-15
Jezus pozostawił nam przykład, byśmy sobie nawzajem umywali nogi. Dziś w DNIU Kapłańskim, DZIĘKUJEMY NASZEMU PASTERZOWI I PREZBITEROM ZA ICH POSŁUSZEŃSTWO POLECENIU JEZUSA, ZA OBMYWANIE NASZYCH NÓG W SAKRAMENTACH I POSŁUDZE SŁOWA. Musimy mieć jednak świadomość, że przyjmowanie ich służby to zbyt mało – my też mamy umywać Im nogi (a także sobie nawzajem). CODZIENNIE! Modlitwą i ludzką życzliwością.

25.02.2024 
Rdz 22,1-2.9-13.15-18; Ps 116; Rz 8, 31b-34; Mk 9,2-10
Tajemnica Przemienienia objawia, kim jest Ten, w Którego Krwi zostało zawarte Nowe Przymierze. Izaak był jedynie cieniem Jedynego, Umiłowanego Syna, którego Ojciec nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał.

Dziś (21 II) obchodzimy w naszym Zakonie Kamedulskim Wspomnienie św. Piotra Damiana. Dzień Jego Narodzin dla Nieba przypadł 21 lutego 1072 roku w Faenzy, gdy wracał z Rawenny do swego umiłowanego Klasztoru w Fonte Avellana. Zmarł w drodze, tak jak całe jego życie było „w drodze”. W osobie św. Piotra Damiana Pan Bóg ukazał, w jaki sposób można łączyć zdawałoby się przeciwstawne dary i powołania w służbie Kościołowi. Człowiek, który wybrał życie pustelnicze i związane z tym milczenie, został zarazem obdarowany wybitnym talentem literackim. Był mistrzem słowa zarówno w prozie, jak i w poezji. Dopiero 100 lat później dorównał mu św. Bernard z Clairvoux. Korzystał z daru słowa, by dzielić się doświadczeniem życia duchowego i walczyć ze wszystkim, co szpeciło Kościół święty w jego czasach. Jego listy, kazania, wiersze, żywoty świętych były przekazywane kolejnym pokoleniom, także dzięki temu, że zachwycały bogactwem języka. Pan Bóg wykorzystał jego talent, by oddziaływać przez jego twórczość na dużo większy krąg odbiorców niż tylko ci, do których św. Piotr mógł dotrzeć osobiście w swych licznych podróżach. Reforma Kościoła, o którą zabiegał w swych pismach, rozpoczęła się krótko po jego śmierci. Papież św. Grzegorz VII wykorzystał grunt przygotowany przez św. Piotra i wprowadzić w życie jego postulaty, by Kościół zajaśniał świętością życia swych pasterzy.

Prośmy dziś św. Piotra Damiana, by swoim wstawiennictwem pomógł nam wykorzystać wszystkie dary, którymi zostaliśmy wyposażeni przez naszego Stwórcę, byśmy nie zakopywali ofiarowanych nam talentów.

15.02.2024
2 Kor 3 -7; Ps 30; J 19, 25-27
Maryja jest Matką Pocieszenia przez wzgląd na szczególną więź, jaka łączy Ją z Bogiem – Ojcem wszelkiej pociechy, naszym Obrońcą i Pocieszycielem. Jako Jej dzieci uczestniczymy w tej więzi i w misji, by opatrywać rany serc złamanych.
Obchodzimy dziś Święto Matki Bożej Pocieszenia, Głównej Patronki Kongregacji Camaldoli oraz wszystkich Mniszek Kamedułek. W Arezzo we wspaniałej kaplicy został umieszczony skromny wizerunek Matki Bożej, nazwanej przez wiernych Madonna del Conforto. Maryja przez jego znak przyszła z pomocą mieszkańcom miasta w czasie nasilających się trzęsień ziemi. W pomieszczeniu, gdzie konwersi kamedulscy służyli ubogim, nad piecem była wmurowana wykonana z majoliki reprodukcja Madonny z Provenzano. 15 lutego 1796 ten zniszczony i sczerniały od dymu wizerunek zajaśniał niezwykłym światłem. Stało się to, gdy kilku mężczyzn modliło się o ustanie kataklizmu odmawiając Litanię loretańską, a jeden z nich zapalił lampkę przed Najświętszą Panną. Jednocześnie zakończyły się wstrząsy sejsmiczne w okolicach Arezzo. Wdzięczność i dziecięce oddanie Matce Bożej Pocieszenia przejawia się żywo do dziś. W pieśni na jej cześć śpiewamy:
„Wszystko, co w głębi duszy gra,
wszystko, co kwitnie wkoło
i cała nasza miłość
dla Ciebie, Matko, są.”

(fragment pieśni z Arezzo “Bianca Regina” tłum. Mniszki Kamedułki w Tyszowcach)

10.02.2024 Obchodzimy dziś Uroczystość św. Scholastyki, Matki wszystkich Benedyktynek. Postać św. Scholastyki znamy z opowiadania św. Grzegorza Wielkiego o św. Benedykcie. Pojawia się w cieniu wielkiego brata już pod sam koniec opowieści. Jak wszystkie kobiety pierwszych wieków chrześcijaństwa jest „Niewiastą cienia” (według pięknego określenia zastosowanego przez Romana Brandstaettera do Maryi). Jednak jej obecność w tym całym opowiadaniu, a przede wszystkim w rozwoju duchowym św. Benedykta jest kluczowa. Słynna scena, gdy Chrystus przychylił się do jej modlitwy i zamieniając jej łzy w gwałtowną burzę, zmusił św. Benedykta do pozostania przy siostrze, stała się okazją dla św. Grzegorza, by podkreślić prymat miłości nad prawem (Regułą). To wydarzenie stało się także początkiem nowego etapu w życiu św. Benedykta, który dzięki kobiecemu sercu swej siostry otworzył się na dar kontemplacji. Po opisie całonocnego czuwania i rozmowy rodzeństwa o radościach życia wiecznego, następuje ciąg wizji św. Benedykta, o których do tej pory św. Grzegorz nie wspominał ani razu. Pierwsze z tych widzeń związane jest ściśle ze św. Scholastyką. Benedykt trzy dni po rozmowie z siostrą ujrzał jej duszę, która w postaci gołębicy ulatywała w głębiny niebieskie. Siostra wyprosiła mu światłe oczy serca, by ujrzał, czym jest nadzieja naszego powołania, czym bogactwo chwały, o którym tak pragnęła rozmawiać całą noc podczas ich ostatniego spotkania.
Do dziś św. Benedykt i św. Scholastyka spoczywają we wspólnym grobie na Monte Cassino. „Podobnie jak duchem byli zawsze jednym w Bogu, tak i grób ciał ich nie rozłączył”. Są wspaniałym znakiem dla naszych czasów, jak w Bożym zamyśle mamy się wspierać w dążeniu ku szczytom nieba i odkrywać najgłębsze więzi, które nas łączą nie tylko w doczesności, ale i na wieczność.
02.02.2024 DZIEŃ ŻYCIA KONSEKROWANEGO
„Rolnik ma na celu życie bezpieczne i zasobne, polegające na obfitych plonach zbóż, zadaniem zaś jego jest oczyszczanie i uwalnianie swojej roli ze wszelkich cierni i bezużytecznego chwastu. (…) Podobnie i my, których celem jest królestwo Boże, musimy najpierw poznać, co jest naszym zadaniem. Bez tego daremne nasze wysiłki i trudy; bo kto podróżuje, nie znając drogi, zmęczy się tylko, a naprzód nie postąpi. (…)  
Celem naszego powołania jest królestwo Boże, zadaniem natomiast, czyli bezpośrednim zamiarem, czystość serca, bez której do owego celu nikt dojść nie zdoła.”
(Jan Kasjan Rozmowy z Ojcami I,4,2-3)
W ŚWIĘTO OFIAROWANIA PAŃSKIEGO spoglądamy na istotę konsekracji, objawioną w ewangelicznym opisie ofiarowania w Świątyni Dzieciątka Jezusa. Uległe Prawu, a nade wszystko uległe miłości, uznanie, że Jezus całkowicie i wyłącznie należy do Boga, jest podstawą obrzędu ofiarowania Pierworodnego Syna przez Maryję i Józefa.
ZA ŚLUBAMI CZYSTOŚCI, UBÓSTWA I POSŁUSZEŃSTWA stoi oddanie w ręce Boga całej swej osoby, z duszą i ciałem, potrzebami i pragnieniami. Odtąd przynależność do Boga, wyrażona w ślubowaniu rad ewangelicznych, wyznacza życiowe zadanie, by coraz bardziej stawać się Jego.
Życzymy wszystkim naszym Braciom i Siostrom idącym drogami Życia Konsekrowanego, aby wszystkie nasze myśli i uczynki zmierzały prosto do osiągnięcia czystości  serca. Byśmy byli zdolni nie tylko sami ujrzeć Boga, ale także zajaśnieć innym pięknem człowieczeństwa według Bożego zamysłu i zachwycić ich Bożą wolą.
Niech Najświętsza Maryja Panna uczy nas TRWAĆ w ofiarowaniu, a Ojcowie Pustyni oraz Święci BENEDYKT I ROMUALD, którzy oświecają nas swoim życiem i naukami, wstawiają się za nami.